ميراث ماندگار

خبرگزاري ميراث فرهنگي_ در حدود سال 1100 خورشيدي پيش از هجرت، تقويم اوستايي جايگزين تقويم پارسي باستان شد. سال اين تقويم خورشيدي بود شامل دوازده ماه 30شبانه‌ روزي و 5شبانه‌روز اضافي. نام ماه‌هاي اين تقويم عبارت بودند از: فروردين، ارديبهشت، خرداد، تير، امرداد، شهريور، مهر، آبان، آذر، دي، بهمن و اسپندارمذ.
در تقويم اوستايي از دوره كبيسه 1440ساله استفاده مي‌شد كه شامل دوازده دوره كوتاه 120ساله بود.

 به نقل از تارنگار خبري زرتشتيان، در هر دوره كوتاه 120ساله، يك ماه كبيسه30 شبانه‌روزي اجرا مي‌شد كه به‌ترتيب به آخر اولين، دومين، ….و دوازدهمين ماه سال اضافه مي‌شد و همنام با همان ماه بود.

جهت پيشگيري از هرگونه خطا در زمان اجراي ماه كبيسه، 5شبانه‌روز اضافي سال را به آخر همان ماهي كه مي‌بايست تكرار شود مي‌افزودند. محاسبه نشان مي‌دهد كه طول مدت متوسط سال تقويمي تقويم اوستايي 25/365 شبانه‌روز بوده است.
در دوره ساسانيان، تقويم‌ اوستايي با مبدأ تاريخ‌گذاري و سال جلوس به سلطنت شاهان ساساني و با نام تقويم پارسي متداول بود.

 پس از يزدگرد سوم و ساسانيان، ايرانيان استفاده از همان تقويم را با نام تقويم يزدگردي ادامه دادند. ايرانيان از تقويم يزدگردي بدون اجراي کبيسه استفاده مي کردند.

اجرا نکردن کبيسه هاي تقويم يزدگردي باعث شد تا فصل هاي اين تقويم در هرچهار سال يک شبانه روز زودتر از فصل هاي طبيعي آغاز شود. براي مثال، آغاز بهار طبيعي سال 1308هجري شمسي مطابق 15آبان 1298 تقويم يزدگردي و آغاز بهار سال 1361 خورشيدي مطابق 28 آبان 1351تقويم يزدگردي مي شود. در اين صورت، آغاز بهار تقويم يزدگردي ، در مدت 53 سال 31 شبانه روز زود تراز بهار طبيعي فرا مي رسد.