آزاد شدن خرید و فروش اشیای عتیقه

 

 

بهروز جعفری؛ عضو کمیسیون فرهنگی مجلس در گفت‌وگو با فارس با بیان اینکه بالاخره احمدزاده کرمانی؛ معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی به دعوت این کمیسیون پاسخ مثبت داد و در مجلس حاضر شد، گفت: در جلسه مشترک اعضای کمیسیون فرهنگی با رئیس سازمان میراث فرهنگی و معاونانش موضوع "شناسنامه‌دار کردناشیای عتیقه" مورد بحث قرار گرفت.

در حالی‌که نمایندگان مجلس نسبت به عدم ارتباط رئیس جدید سازمان میراث‌فرهنگی و گردشگری با مجلس معترض بودند بالاخره روح‌الله احمدزاده کرمانی به مجلس رفت و توافقاتی درباره خرید و فروش اشیای عتیقه و تخصیص بودجه برای خرید خانه‌های تاریخی انجام شد.

بهروز جعفری؛ عضو کمیسیون فرهنگی مجلس در گفت‌وگو با فارس با بیان اینکه بالاخره احمدزاده کرمانی؛ معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی به دعوت این کمیسیون پاسخ مثبت داد و در مجلس حاضر شد، گفت: در جلسه مشترک اعضای کمیسیون فرهنگی با رئیس سازمان میراث فرهنگی و معاونانش موضوع "شناسنامه‌دار کردناشیای عتیقه" مورد بحث قرار گرفت.

وی در ادامه افزود: در این جلسه مشترک، مسئولان میراث فرهنگی نسبت به "شناسنامه‌دار کردن اشیای عتیقه" اعتراضاتی داشتند که یکی از این اعتراضات به مباحث مالی برمی‌گشت و آن‌ها عنوان می‌کردند که اجرای این طرح برای سازمان میراث فرهنگی بار مالی دارد.

---------------------------------------------------------------------------------
بررسی جزئیات شناسنامه دار شدن اشیای عتیقه طی ۲ تا ۳ هفته دیگر
---------------------------------------------------------------------------------

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس تصریح کرد: پس از دریافت نظرات مسئولان میراث فرهنگی، با رأی اکثریت اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس طرح "شناسنامه دار کردن اشیای عتیقه" به تصویب رسید و قرار شد ۲ تا ۳ هفته آینده مجدداً جلسه‌ای با حضور مسئولان سازمان میراث فرهنگی در مجلس برپا شود و از نظرات آن‌ها در جزئیات این طرح استفاده شود.

به گفته جعفری این طرح شامل تمام اشیای عتیقه، نسخ خطی و اموال غیرمنقول از جمله خانه‌های تاریخی می‌شود.

وی یکی از موضوعاتی که در این جلسه مورد تأکید مسئولان میراث فرهنگی بود را موضوع خرید خانه‌های تاریخی عنوان کرد و گفت: مسئولان میراث فرهنگی نسبت به نبود بودجه در سازمان میراث فرهنگی برای خرید تمام خانه‌های تاریخی گله داشتند که نمایندگان مجلس اعلام کردند خرید و فروش خانه‌های تاریخی به شرط آنکه تخریبی در آن‌ها انجام نشود اشکالی ندارد اما برای جلوگیری از بروز تخریب‌ها سازمان میراث فرهنگی باید این خانه‌ها را خریداری و از آن‌ها حفاظت کند.

--------------------------------------
بودجه ویژه خرید خانه‌های تاریخی
--------------------------------------

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس تأکید کرد: در این جلسه اعلام کردیم که در بودجه سالانه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بودجه قابل قبولی را به طور مستقیم برای خرید خانه‌های تاریخی اختصاص خواهیم داد.

-----------------------------------------------------
خرید و فروش آزاد اشیای عتیقه شناسنامه دار
-----------------------------------------------------

جعفری گفت: با شناسنامه دار شدن اشیای عتیقه مردم می‌توانند به خرید و فروش این اشیا در داخل کشور بپردازند، مردم می‌توانند به دولت پیشنهاد بدهند که شیء عتیقه آن‌ها را بخرد اما اگر این اقدام هم صورت نپذیرفت می‌توانند در داخل کشور آن را به فروش برسانند.

وی ادامه داد: مهم این است که سازمان میراث فرهنگی بداند این شیء عتیقه در داخل ایران است تنها برای خروج آن از کشور مشکل وجود خواهد داشت که مسئولان از خروج آن جلوگیری خواهند کرد.

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس گفت: شناسنامه دار کردن اشیای عتیقه جزء وظایف سازمان میراث فرهنگی و گردشگری خواهد بود.

-----------------------------------
درج عنوان مالکان اشیای عتیقه
-----------------------------------
 
وی از جمله مواردی که در شناسنامه دار شدن اشیا قید می‌شود را عنوان اثر، تاریخ کشف آن، جنس و... عنوان کرد که می‌توان در آینده مثل سند خرید و فروش املاک حتی عنوان افرادی که این اثر را دست به دست کرده‌اند را هم در آن قید کرد.

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس گفت: درباره جزئیات این طرح، موارد متعددی باید لحاظ شود که از جمله آن موارد موضوع اشیای عتیقه‌ای از ایران است که در خارج از کشور وجود دارد. فعلاً ‌کلیات طرح به تصویب رسیده است تا طی هفته‌های آینده به جزئیات آن هم خواهیم پرداخت.

منبع: سایت تابناک

سفر به مریخ ایران

 

 

 

كوه‌های منحصربه‌فرد و زیبای مریخی كه در جاده چابهار به گواتر دیده می‌شوند، از زیباترین مناظر طبیعی ایران هستند كه كمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.

حدود 40 تا 50 كیلومتر پس از چابهار به سمت بندر گواتر، كوه‌هایی در سمت چپ جاده نمایان می‌شود كه به كوه‌های مینیاتوری یا مریخی معروفند. وجود این كوه‌ها با توجه به منظره كاملا متفاوتی كه در سمت راست جاده و رو به‌سوی دریا وجود دارد، باعث می‌شود تا یكی از زیباترین جاده‌ها و مناظر طبیعی استان سیستان و بلوچستان به‌وجود آید كه به دلیل عدم معرفی، كمتر مورد بازدید قرار گرفته‌اند.
 

این كوه‌ها كه از منحصربه‌فردترین كوه‌های ایران است، به ثبت و حفاظت محیط زیست نیز در نیامده‌اند تا دست کم به این وسیله نامشان در فهرست مناظر زیبا و بی‌نظیر ایران به‌جا گذاشته شود.
 

كوه‌های مریخی مناظری از کوه‌های کره ماه را برای انسان تداعی می‌کنند و جنس رسوبی آنها و همچنین فرسایش خاص كوه‌ها موجب ایجاد شیارها و تراش‌های زیبایی شده است که گویی نقاشی ماهر آنها را به تصویر کشیده است.
 

این کوه‌ها كه چاک چاک هستند و شکل‌های نامانوس دارند و فاقد پوشش گیاهی هستند و به خاطر غیرعادی بودنشان، در سال‌های اخیر و در میان گردشگران، به کوه‌های مریخی شهرت یافته‌اند، نمونه‌های بدبوم (بدلند) هستند که پدیده بوم‌شناختی ویژه‌ای است.
 

رنگ تقریبا سفیدرنگ کوه (چیزی میان طوسی و سفید) با واریزه‌های بسیار در پای ‌آن، وجود گرما و حرارت و شرجی هوا و رطوبت نسبتا بالا و سوی دیگر آن دریا که به‌این منظره آغوش گشوده است، مناظری رویایی و تخیلی را در ذهن بیننده پدید می‌آورد. همین منظره منحصربه‌فرد كه جاده چابهار ـ گواتر آن را به دو نیم تقسیم كرده، باعث شده تا این جاده به یكی از زیباترین جاده‌های ایران تبدیل شود. یك‌سو كوه‌های مخروطی مریخی با آن رنگ خاكستری خیال‌انگیز و سوی دیگر دریای سبز و ماسه‌های اندكی سرخ با درختچه‌های بیابانی در كرانه آن.
 

دشت كه در میان جاده آبگیر می‌شود، تالاب‌هایی را پدپد می‌آورد، كه در سوی دریا صورتی است و در سوی كوه خاكستری مایل به سفید. جایی كه به آن تالاب صورتی می‌گویند. این جاده كه با سراشیبی‌ها و سربالایی‌های بسیار، نمایان شدن گاه‌به‌گاه دریا در سمت چپ و نظاره منظره از ارتفاع، از جاذبه‌های خاص گردشگری در استان سیستان و بلوچستان است.
 

رشته کوه‌های مریخی که فقط در مناطق جنوبی استان سیستان و بلوچستان واقع شده است، توانسته ترسیم‌گر یک جاذبه طبیعی زیبا باشد. این کوه‌ها در زمان‌های گذشته به زیرخروارها خاک مدفون بوده و امروزه با گذشت زمان‏، مشاهده می‌شوند. در اثر تغییرات جوی و آب و هوایی و باران‌های موسمی‏، خاک‌ها از روی آنها به دامنه‌ها ریخته شده و چهره اصلی این کوه‌ها نمایان شده است.
 

در پهنه بعضی از این کوه‌ها مشاهده می‌شود که برخی مواقع ارتفاع آنها تا پنج متر می‌رسد و در دیگر نقاط این بیابان‌ها بعضا بلندی آنها تا 100 متر و حتی بیشتر هم دیده می‌شود. جنس این پدیده از مقاومت خاصی برخوردار است، به‌طوری‌که بالا رفتن از آن به مثال بالا رفتن از صخره است.
 

شکل‌های نامانوس این پدیده‌ها، ناشی از فرسایش سریع در برابر باد و باران است که بر خلاف فرسایش‌های آرام و طبیعی، مهلتی برای رویش گیاهان باقی نمی‌گذارد و سرزمین را دندانه دندانه و پر از لبه‌ها و چاک‌ها نشان می‌دهد. همچنین، مقاومت ناهمسان لایه‌های زمین، در این منطقه‌ها گاه سبب شکل‌گیری ستون‌هایی با کلاهک‌هایی بر سر یا کوه‌هایی که گویی با چاقو سر آن‌ها را بریده‌اند، می‌شود.

با رسیدن به دهكده صیادی «تیس» منظره كوه‌های مریخی در كنار جاده به پایان می‌رسد. قدمت این روستا به 2500 سال قبل می‌رسد و در كتاب فتوحات اسكندر مقدونی بعنوان تیز مشهور بوده و به مرور زمان به تیس تبدیل شده است. تیس بندر تجاری فعالی بوده است كه بوسیله مغول‌ها ویران شده است.
 

 

 

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

منبع: tabnak.ir

موزه هنر جدید: زیبا و باورنکردنی!! (تصویری)

 

این موزه هنر جدید به تازگی در چکوسلاوکی تاسیس شده است، آثار هنری این موزه گاهی الهام بخش، تاثیرگذار،‌ برانگیزاننده و بیشتر اوقات بسیار عجیب و غریبند......

 

تصاویر در ادامه مطلب

ادامه نوشته

مناطقی كه تا زنده‌ایم، باید ببینیم

 

 

 10 جاذبه گردشگری كه سایت یاهو بر آن تاكید كرده عبارتند از:

1ـ مجسمه مسیح در ریو دو ژانیرو
مجسمه زیبای مسیح در شهر ریو دو ژاینرو در برزیل در نوك یك كوه، ارتفاعی در حدود 40 متر دارد و از كنار آن می‌توان یكی از بهترین مناظر شهری جهان را مشاهده كرد.

2 ـ اهرام ثلاثه و مجسمه ابوالهول
 اهرام ثلاثه و مجسمه ابوالهول در حومه قاهره در كشور مصر با قدمتی 5000 ساله از شاهكارهای تمدن بشری به شمار رفته و از جاذبه‌های برتر گردشگری جهان محسوب می‌شوند.

3ـ آبشار ویكتوریا
در مناطق مرزی دو كشور آفریقایی زیمبابوه و زامبیا، امكان تماشای آبشار ویكتوریا كه 1700 متر عرض دارد، فراهم بوده و همچنین می‌توان از پارك ملی زامبزی به مساحت 56 هزار هكتار كه صدها گونه‌ جانوری و گیاهی را در خود جای داده، دیدن كرد.

4ـ كوه‌های راكی در كانادا
كوه‌های پوشیده از برف راكی با جنگل‌های بكر و گونه‌های نادر گیاهی و جانوری و دریاچه‌های زلال در كشور كانادا كه انسان در كنار آنها می‌تواند آرامش واقعی را تجربه كند.

5ـ جزیره ساووت در نیوزلند
جزیره ساووت در نزدیكی شهر کریس چرچ كشور زیبای نیوزلند مكانی است كه در سواحل آن می‌توان ده‌ها وال و دلفین را مشاهده كرد.

6ـ تالاب آبی در ایسلند
تالاب آبی در ایسلند یكی از معدود مكان‌هایی است كه تا به حال پای انسان‌های زیادی به آن نرسیده و به همین دلیل همچنان زیبا و فریبنده است.

7ـ ساحل اسكوبا در استرالیا
 ساحل زیبا و هیجان‌انگیز اسكوبا در استرالیا یكی از بهترین مكان‌های دنیا برای گردشگران، به ویژه طبیعت گردان است كه در آن می‌تونند غواصی با كوسه‌ها و عروسهای دریایی را تجربه كنند.

8ـ طلوع آفتاب در سیجیریا در سریلانكا
در منطقه زیبای طبیعی ـ تاریخی سیجیریا كشور سریلانكا كه صخره مشهور شیر با ارتفاع 370 متر بالاتر از سطح دریا و قلعه‌ای 1500 ساله در آن واقع شده، می‌توان طلوع آفتاب را متفاوت از دیگر مناطق جهان مشاهده كرد.

9ـ برج مارول در نیویورك
افرادی كه به نیویورك سفر می‌كنند، می‌توانند با آسانسورهای برج مارول كه سریع‌ترین آسانسورهای جهان هستند، به بالكن این ساختمان 80 طبقه‌ رفته و شهر نیویورك را زیر پای خود مشاهده كنند.

10ـ سواحل شنی‌، آثار تاریخی و جنگل‌های بارانی مكزیك
كشور مكزیك با در اختیار داشتن سواحل پاك و زیبا، جنگل‌های بارانی بكر و آثار تاریخی متعدد ارزشمند از سه تمدن مایا‌، آزتك و اینكا‌، مكانی است كه حتما باید یك بار به آن سفر كرد.

   

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir

باستان‌شناسي و فلزيابي

کند و کاو و کاوش در اعماق زمين براي کشف و به دست آوردن آثار و اشيايي ارزشمند، مي‌تواند راهي باشد تا جستجوگران فلزات ارزشمند را چند گام به گذشته‌اي تاريخي نزديک کند. اما اين يافته‌هاي گرانبها چگونه مي‌توانند فهم و ادارک اين افراد را به گذشته‌هاي دور پيوند بزنند؟ گنجينه‌هاي زميني جستجوگران فلزات زيرزميني. اينان براي همه ما، افراد آشنايي هستند که اغلب به صورت انفرادي، جفت جفت يا گروهي بوده و در همه حال چه در روزهاي آفتابي يا باراني، با گشت زدن در زمين‌ها و در حالي که به زمين خيره شده‌اند به صداهايي گوش فرا مي‌دهند که از دستگاه فلزيابشان متصاعد مي‌شود. اين صداهاي سيگنال گونه با مکثي همراه مي‌شود که فرد را به بررسي منبع آن کشانده تا با کنار زدن آرام و با احتياط خاک از اطراف مرکز صدا، به کشف شيي نائل شوند که احتمالا مدت‌ها به دنبال آن بوده اند. اما حاصل و نتيجه اين کند و کاو شبانه روزي چيست؟ در اغلب موارد آنچه در اين کاوش سراسر احتياط به دست مي‌آيد يا يک ميخ زنگ زده است و يا تکه‌هايي فلزي از ماشين‌آلات اوراق شده‌اي است که مدت‌ها دور افتاده اند. اما اين اتفاق هميشگي نيست و در برخي موارد شيي جالب توجه همچون يک اثر عتيقه گران‌قيمت نيز، طعمه صفحه فلزياب خواهد شد. آثاري همچون يک سکه قديمي، قطعه‌اي از يک گردنبند رومي، صورتک سربي قرن هفدهمي يا يک فلز تزييني زيبا با پوششي نخ نما شده از چرم يا هرچيز ديگر که از نظر تاريخي داراي ارزش و قيمتي باشند، از جمله موارد نادري به شمار مي‌رود که گهگاهي طعمه صفحه‌ فلزياب‌ها مي‌شوند. فارق از موارد ذکر شده به ندرت ديده‌ شده است که فلزيابان شي و اثري گرانبها و ارزشمند همچون گنجينه ارزشمند «وينچستر» را بيابند. اين گنجينه که شامل دو ست کامل از جواهرات طلايي عصر آهن است در سال 2000 کشف شده و در اختيار مرکز سيار عتيقه‌جات انگلستان قرار گرفت. اين اکتشاف يکي از هيجان‌انگيز‌ترين يافته‌هاي چند دهه اخير فلزيابان بود و از آنجايي که يابنده اين گنجينه‌ها فورا مقامات ذي‌صلاح را مطلع کرده و به صورت کاملا محتاطانه تمام آثار کشف شده را ثبت کرده بود، شرايط براي ادامه مراحل کاوش مهيا و توسط باستان‌شناسان صورت گرفت. در اين اکتشاف هيچ ويژگي باستان‌شناسي متمايز از ساير آثار کشف شده يا بقاياي ديگي وجود نداشت که ثابت مي‌کرد، تمام اين جواهرات در حفره‌اي کم عمق، دفن شده و احتمالا يک پيشکش يا هديه بوده است. در اکتشافي ديگر، يک جام طلايي مخصوص کفن و دفن که در حدود چهار و نيم اينچ ارتفاع داشته و توسط هنرمندان عصر برنز ساخته شده يود، از جمله يافته هايي به شمار مي‌رود که توسط فلزيابان شناسايي شد. اين جام طلايي در سال 2001 توسط يکي ديگر از جسجتوگران فلزهاي زيرزميني انگليس به دست آمد و پس از مطلع شدن مرکز آثار باستاني اين کشور، ساير مراحل اکتشاف با هزينه سازمان ميراث انگلستان صورت گرفت. در کاوش‌ها مشخص شد که اين منطقه، پيشتر يک گورستان بوده است. اما با توجه به آنچه در اين کاوش‌ها به دست مي‌آيد سووال‌هايي نيز مطرح مي‌شود. پرسش‌هايي از اين دست که: چه درس‌هايي را مي‌توان از اين آثار متنوع گرفت؟ آيا مي‌توان اين گنجينه‌ها را رابطي براي فهم و ادراک آيندگان از گذشته دانست؟ و آيا فلزياب‌ها را مي‌توان در زمره دستاوردهاي زيان ده ناميد يا سودمند؟

 

منبع: سایت میراث آریا

نویسنده: سيد محمد برازنده

شهر ارواح در سوریه!

 

 

چه تعداد شهر ارواح در جهان باقی مانده اند؟ جواب دادن به این سئوال سخت است اما «راسافا» یکی از این شهرهاست. این شهر در کشور سوریه در 26 کیلومتری غرب رودخانه Euphrates قرار دارد. این محل در کتب عهد عتیق «راساف» نامیده شده و گفته شده توسط Sennacherib امپراطور آشوری خراب شده است.

مردم مدت زمان زیادی است که این شهر را ترک کرده اند و شهر هم اکنون غیرمسکونی است و تنها سنگ ها و شن هایی باقی مانده اند که یادآور عظمت شهر قدیمی هستند. قدیس Sergius که در همین جا به دنیا آمد شهر را Sergiopolis نام نهاد. سال 303 قدیس Serguis و Bacchus که نجیب زادگانی رومی- سوری بودند و ارتش روم ژنرال بودند به خاطر اینکه از تقدیم کردن قربانی به «ژوپیتر» خدای رومی سرباز زدند خودشان فدا شدند. Serguis را مجبور کردند پای پیاده در حالیکه تخته هایی به پاهایش بسته بودند به راسافا برود و درنهایت سرش را از تن جدا کردند. Bachus هم در اثر ضربه های سنگین شلاق درگذشت. تنها وسیله ای که می تواند شما را به اینجا ببرد تاکسی است و یک سفر یک ساعته به خرابه های شهر 9 دلار آمریکا آب می‌خورد.

راننده های محلی فرصت گرفتن پول اضافی را اصلا از دست نمی ‌هند. اما شما هم به محض اینکه خرابه های تاریخی باشکوه  را ببینید عصبانیت خود را فراموش می کنید.

 

امپراطور بیزانسی به نام «آناستازیسوس» در سال 509  باسیلیکای عظیمی به نام St. Sergius ساخت که اکنون تبدیل به خرابه شده است.

 

پشته دفاعی در سمت راست

ورودی باسیلیکا

تهیه و ترجمه: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

تدوين سند تغيير و تحول محتوايي موزه‌ها با همکاري پژوهشگران

راه‌اندازي «موزه مدرسه» در دستور کار سازمان ميراث فرهنگي قرار گرفت

معاون ميراث فرهنگي سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري از تلاش اين سازمان براي راه‌اندازي «موزه مدرسه» با همکاري وزارت آموزش و پرورش خبر داد.

به گزارش ميراث آريا(chtn)، به نقل از اداره کل روابط عمومي، امور فرهنگي و اجتماعي سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري؛ «مسعود علويان صدر» در نشستي با مدير و کارکنان اداره کل موزه‌ها با محوريت بررسي عملکرد و ماموريت‌هاي اين اداره کل، با اشاره به انجام مذاکرات مقدماتي با آموزش و پرورش در خصوص راه اندازي موزه مدرسه‌ها اظهارداشت: متاسفانه بازديد از موزه جزو اولويت‌هاي خانواده‌ها نيست و فرزندان خانواده‌ها نيز شناختي از اهميت و کارکرد موزه‌ها ندارند و اين در دراز مدت به هويت فرهنگي نسل‌هاي آينده لطمه مي‌زند و بر همين اساس سازمان ميراث فرهنگي، برنامه جذب مردم به موزه‌ها را در دستور کار خود قرار داده و يکي از اقدامات موثر در اين زمينه راه‌اندازي «موزه مدرسه»ها و تبديل برخي موزه‌هاي موجود در استان‌ها به «موزه مدرسه» است تا قشر ميليوني دانش آموزان را در يک فرايند برنامه‌ريزي شده با موزه‌ها آشتي دهيم و رفتن به موزه را به مرور در سبد تفريحات و برنامه‌هاي فراغتي مردم دايمي و دروني کنيم.

او با اشاره به مذاکره مستقيم با وزير آموزش و پرورش در اين زمينه ، گفت : آقاي «حاجي بابايي» از راه اندازي "موزه مدرسه"ها استقبال و در اين زمينه اعلام آمادگي کامل کرده است و از اداره کل موزه‌ها انتظار مي‌رود ضمن طراحي و تدوين يک الگوي جامع از « موزه مدرسه»، پيش نويس تفاهم نامه اين موضوع را آماده کنند تا اقدامات اجرايي را هرچه سريع آغاز کنيم.

معاون ميراث فرهنگي با اشاره به ضرورت ايجاد تحول محتوايي در موزه‌ها گفت : تدوين سند تغيير و تحول محتوايي موزه‌ها با همکاري پژوهشگران از جمله اولويت‌هاي مهم ماست و بايد پس از آمايش و آسيب‌شناسي اوليه از وضعيت موزه‌ها، با تشکيل اتاق‌هاي فکر و با همکاري اساتيد و پژوهشگران هرچه سريع تر اين سند را تدوين و بر اساس آن برنامه‌هاي آتي براي بهبود وضعيت موزه‌ها را آغاز کنيم.

«علويان صدر» با اعلام مهلت سه ماهه براي اداره کل موزه‌ها جهت تدوين لايحه حمايت از موزه داران بخش خصوصي اظهارداشت: اين لايحه قاعدتا مي بايست با هدف جذب سرمايه‌هاي اين بخش، موضوع حمايت در قالب يک طرح مشخص بلند مدت و داراي توجيه اقتصادي را تضمين نمايد.

او از علاقه و اشتياق مجموعه داران خصوصي به عنوان يک فرصت ارزنده ياد کرد و گفت : فرصت‌هاي فراهم شده بواسطه حضور مجموعه داران خصوصي در عرصه‌هاي ملي و بين المللي مي‌تواند زمينه ساز رشد و شکوفايي روز افزون اين عرصه باشد.

«علويان صدر» با اشاره به تاکيد و توجه رياست سازمان ميراث فرهنگي بر تحول برنامه‌هاي مرتبط با موزه اظهار داشت : در حال حاضر همه چيز براي اتفاقات خوب در زمينه موزه و خروج موزه‌ها از محاق و مهجوريت فراهم است و نقطه شروع محکم در اين زمينه بايد از اداره کل موزه ها و با تلاش همکاران اين اداره کل باشد.

معاون ميراث فرهنگي هم چنين بر موضوع استرداد اشيا تاريخي تاکيد کرد و گفت: موضوع مغفول مانده استرداد را دوباره زنده مي کنيم و با استفاده از مشاوران حقوقي زبده و استفاده از ظرفيت‌هايمان در حوزه بين الملل تلاش‌هاي گذشته در اين زمينه را به صورت جدي پيگيري خواهيم کرد.

مهد كودك در دوران پارینه سنگی!

 

مطالعات جدید نشان می‌دهد در میان هنرمندان عهد پارینه سنگی كه نقاشی‌هایشان بر دیوار غارها باقی مانده‌است، كودكانی با گروه سنی حدود سه سال هم وجود داشته‌اند. «جس كنی»، باستان شناس دانشگاه «كمبریج»، هفته گذشته در كنفرانسی درباره «باستان‌شناسی طفولیت»، یافته‌هایش را در این زمینه ارائه نمود. دستاوردهای وی از غار «هزار ماموت» فرانسه نشان می‌دهد كه كودكان 13هزار سال پیش، در زمینه نقاشی‌ روی دیوارهای غار بسیار فعال بوده‌اند. بیشتر این نقاشی‌ها خطوطی درهم به شكل شیار است. آنها با كشیدن انگشتانشان روی قسمت‌های نرم دیوار، این خطوط را به وجود آورده‌اند. «جس كنی» در این‌باره به خبرنگاران اظهار داشت: «ما بر روی تمام اشكالی كه روی دیوار وجود داشت مطالعات گسترده‌ای انجام دادیم و هیچ نقطه‌ای از غار را نیافتیم كه بر دیوارهایش تنها نقاشی‌های بزرگسالان موجود باشد. بعضی از خطوط شیاری كه كودكان كشیده‌اند را در قسمت‌های بالای دیوار و روی ‌سقف غار پیدا كردیم كه نشان می‌دهد بزرگسالان آنها را بلند كرده‌اند یا بر روی شانه‌هایشان گذاشته‌اند».سرتاسر غار «هزار ماموت» در «روفینیاك» پوشیده از نقاشی‌های ماموت‌ها، اسب‌ها، كرگدن‌ها و همچنین خطوط شیاری است. باستان‌شناسان معتقدند كه قدمت این نقاشی‌ها حداقل 13 هزار سال است. احتمالا خالقان این آثار هنری مردم تمدن «مكدالنین» بوده‌اند. همان كسانی كه آثار هنری موجود بر دیوارهای غارهای «لاسكو»ی فرانسه را هم به وجود آورده‌اند.محققان از سال 2006 دریافته بودند كه بعضی از خطوط روی دیوار را بچه‌ها كشیده‌اند. اما «كنی» و همكارانش از روش جالب و موثری برای تخمین سن دقیق كودكان استفاده كردند. آنها عرض انگشت هزاران نفر از افراد مدرن را اندازه‌گیری نمودند. داده‌های به دست آمده از این تحقیق، به آنها كمك كرد بتوانند سن دقیق اشخاص را تنها با داشتن اثر انگشتانشان معین كنند. از آنجایی كه نسبت‌های دست زنان و مردان متفاوت است -مردان كف دست و شست ضخیم‌تری دارند- محققان با اطمینان 80 درصد می‌توانند حدس بزنند كودكی كه خطوط را ترسیم نموده دختر بوده است یا پسر.بر اساس گفته‌های «جس كنی» به نظر می‌رسد خردسال‌ترین كودك نقاش سه ساله بوده باشد. محققان توانسته‌اند چهار كودك را شناسایی كنند كه نقاشی‌هایشان در قسمت‌های مختلف غار بارها تكرار شده‌است. «كنی» می‌گوید او و گروهش موفق شده‌اند جنسیت دو كودك از چهار كودك را تعیین كنند كه هر دو دختر بوده‌اند.مطالعاتی كه بر روی غارهای دیگر قاره اروپا صورت گرفته است، نشان می‌دهد در میان خالقان نقاشی‌های روی دیوارهای غار، پسران نوجوانی هم وجود داشته‌اند.

نكته جالب این است كه این پسران نقاشی‌هایشان را با گرافیت می‌كشیده‌اند. چیزی شبیه به طراحی‌های سیاه قلم امروزی كه به نوجوانان آموزش داده می‌شود. بعضی از آنها گل اخرای قرمز را در دهانشان خیس می‌نمودند سپس دستشان را روی دیوار می‌گذاشتند و دورتادور دستشان را آب دهان می‌زدند. به این ترتیب تصویر دستشان روی دیوار مشخص می‌شد. این كارشان همانند كودكان امروزی است كه دستشان را روی كاغذ می‌گذارند و دورتادورش را با مداد خط می‌كشند.در میان كودكان نقاش، دختران هم به اندازه پسران فعال بوده‌اند اما پس از بررسی تصاویری كه بزرگسالان كشیده‌اند معلوم شد تنها 20 درصد نقاشی‌ها را زنان كشیده‌اند. بیشتر نقاشی‌های بزرگسالان، صحنه‌هایی از تعقیب و گریز حیوانات و شكار است.در غار «آلتامیر» اسپانیا نمونه‌های بسیاری از این نقاشی‌ها وجود دارد. قبلا بازدید از این غار برای عموم آزاد بود اما مدتی است كه به دلیل نگرانی از تخریب سریع، به روی مردم بسته شده است. محققان در حال بررسی این امر هستند كه افزایش دما، رطوبت و گاز مونواكسید كربن كه در اثر بازدید عمومی از غار ایجاد می‌شود تا چه حد در از بین رفتن نقاشی‌ها و نشانه‌های ارزشمند غار موثر خواهد بود.«كنی» نكته جالب دیگری را هم بیان می‌كند: «در یكی از دالان‌های غار، تعداد نقاشی‌ها و خطوطی كه كودكان رسم كرده‌اند به حدی زیاد است كه به نظر می‌رسد آنجا مكان مخصوصی برای بچه‌ها بوده‌ باشد.» محققان هنوز نمی‌دانند كه این مهدكودك دوران پارینه سنگی، محل بازی كودكان بوده‌است یا جایی برای انجام نوعی مراسم مذهبی.

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture
منبع: tehrooz.com

«هرکول» در ترکيه به نمايش درآمد

 

پس از بازگشت نيمه ديگري از مجسمه «هرکول» به ترکيه، اثري کامل از آن براي نخستين بار در ترکيه به نمايش درآمد.

به گزارش ميراث آريا (chtn)،‌ اين نيم تنه که پس از دو دهه رايزني ميان مقامات ترکيه و موزه هنرهاي زيباي بوستون به کشور اصلي خود بارگشته در حدود يکصد سال پيش از اين کشور خارج شده بود.

اين مجسمه قدمتي بالغ بر هزار و 900 سال دارد و به گقته نخست‌وزير ترکيه، مقدمات بازگشت آن، پس از سفر او به آمريکا در ماه سپتامبر گذشته فراهم شده است.

«ارطغرل گوناي» وزير فرهنگ و گردشگري ترکيه با ابراز خرسندي از بازگشت اين اثر تاريخي گفت:‌ ترکيه تلاش بسياري را براي بازگرداندن آثار تاريخي ملي خود انجام داده و اميد مي‌رود اين رويداد، آغازي براي برگرداندن ديگر ميراث تاريخي به سرقت رفته از اين کشور باشد.

شگفتیهای تخت جمشید

 

 

 

سال 518 پیش از میلاد داریوش فرمان به ساخت کوشک شاهانه‌ای در سرزمین فارس داد تا ایرانیان اولین بنایی را برپا سازند که بتواند هزاران سال نمادی از صلح و برابری و وحدت جهانی باشد. بناهای باشکوه و شگفت انگیز تخت جمشید بر صخره بزرگی در کوه مهر در دشت مرودشت ساخته شد.
ایرانیان در قرن ششم پیش از میلاد در زمان پادشاهی کورش و در دوران حکومت داریوش موفق به تشکیل یک دولت جهانی شدند که از رود دانوب در اروپا تا دریای آرال در آسیای مرکزی و از اقیانوس هند و رود سند تا حبشه و لیبی گسترش داشت. در واقع آنان بر نیمی‌از دنیای آن روز فرمان می‌راندند و آن را اداره می‌کردند.

در سال 518 پیش از میلاد داریوش فرمان به ساخت کوشک شاهانه‌ای در سرزمین فارس داد.

در این زمان تعداد زیادی از با تجربه ترین مهندسان، معماران و هنرمندان از چهار گوشه عالم فرا خوانده شدند تا با مشارکت و هم اندیشی، اولین بنایی را برپا سازند که بتواند هزاران سال نمادی از صلح و برابری و وحدت جهانی باشد و سرانجام بناهای باشکوه و شگفت انگیز تخت جمشید بر صخره بزرگی در کوه مهر، در دشت مرودشت ساخته شد.

 

 

ساخت تخت جمشید در دوران حکومت داریوش، پسرش خشایارشاه و پسرزاده‌اش اردشیر یکم ادامه داشت و هر یک از آنان بخش‌هایی را به مجموعه افزودند. اما در واقع ساخت و ساز تخت جمشید تا 188 سال، یعنی پایان حکومت هخامنشیان در 330 پیش از میلاد ادامه داشت و هیچگاه به پایان نرسید. از آن دوران کاخ نیمه تمامی ‌در تخت جمشید وجود دارد که مشخص است فرصت نکرده اند به پایان برسانند.

تخت جمشید مملو از شگفتی و فرهنگ درخشان مردمانی است که حتی ویرانه‌های آن امروز پس از گذشت 2500 سال مورد تحسین هر بیننده ایرانی و غیر ایرانی قرار می‌گیرد. به راستی راز این جاودانگی در چیست؟

 

1. تا کنون بیش از 30 هزار گل نبشته از کاوش‌های تخت جمشید به دست آمده که از نظر ابعاد و متن کوچک هستند اما به لحاظ محتوا از با ارزش ترین اسناد دوران هخامنشی به شمار می‌روند. بر اساس این گل نبشته‌ها که اکنون بیشترشان در آمریکا نگهداری می‌شوند مشخص شده که در این دوران، به کارگران دستمزد پرداخت می‌شد، حقوق زن و مرد برابر بود، زنان می‌توانستند کار کنند و یا کار نیمه وقت داشته باشند، زنان از حق ارث برابر برخوردار بودند، مادران از حقوق زایمان و کودکان از حمایت‌های اجتماعی بهره مند می‌شدند.

این تامین اجتماعی که به قول خانم پروفسور کخ حتی امروزه در کشوری مانند آلمان هم به صورت کامل انجام نمی‌شود، برای 500 سال پیش از میلاد به معجزه شبیه است. بی شک گل نبشته‌های اداری، سندی قطعی و بی چون و چرا از نظام اداری و اجتماعی دوران هخامنشان هستند.

 

 

2. آپادانا یا تالار ستون دار کاخی است که بیش از ده هزار متر مربع وسعت دارد و در زمان باستان دارای 72 ستون بوده است. این کاخ به دلیل ارتفاع حدود 20 متری ستون‌ها و فاصله غیر معمول آنها از یکدیگر، جز شاهکارهای هنر معماری دوران باستان است که دیگر نظیرش ساخته نشد. وزن هریک از ستون‌ها 90 تن بوده و بر فراز آنها سر ستون‌های گاو دو سر و یا شیر دو سر که هر کدام بیش از 1.5 تن وزن داشت قرار می‌گرفت.

 

3. آپادانا دارای دو جفت پلکان دو طرفه در سمت شمال و شرق است که طول هر یک از دیواره‌های آن 81 متر است. روی این دیواره‌های سنگی، صفی از سربازان، بزرگان کشوری و 23 قوم هدیه آور از ایران بزرگ را حک کرده اند. در مرکز این پلکان‌ها نقشی از پادشاه قرار داشته که در یک دست عصایی به نشانه پادشاهی دارد و در دست دیگر گل نیلوفری را به نشانه صلح و دوستی و دانش تقدیم هدیه آوران می‌کند.

 

4. در تخت جمشید بیش از سه هزار نقش برجسته و تندیس وجود دارد که بی شک بسیاری از آنها الهام گرفته از هنر میان رودان و آشور است اما بر خلاف آنها حتی یک مورد یافت نمی‌شود که به صحنه جنگ، صف اسیران، از بین بردن دشمنان و یا قدرت نمایی پادشاه پرداخته شده باشد بلکه همواره به اتحاد و دوستی اقوام اشاره دارند.

5. یکی از شگفت انگیز ترین بخش‌های تخت جمشید که معمولا هیچوقت دیده نمی‌شود، آبراهه‌های زیر زمینی آن است که بیش از دو کیلومتر طول دارند. هخامنشیان در برخی از قسمت‌ها صخره را تا نه متر تراش داده و پائین رفته اند و در بخش‌هایی نیز با افزودن سنگ‌های غول پیکر توانسته اند به شیب مورد نظر دست یابند. آنان با روش‌های خاص و مهندسی خود تدابیری اندیشیده بودند که آب بدون گل و لای از کانال خارج شود.

 

6. تمام تندیس‌ها و نقوش حجاری شده در تخت جمشید مزین به رنگ‌های متنوع بوده است. برای نمونه می‌توان به نقش داریوش در کاخ تچر اشاره کرد. تاج داریوش از طلا، ریش وی از سنگ لاجورد، دستبند و گوشواره‌ها از سنگ‌های قیمتی بودند ولی امروز فقط سوراخ‌های محل نصب این زیورآلات بر نقش باقی مانده اند اما هنوز در حاشیه لباس وی می‌توان آثار نقوش بسیار ریزی را یافت که با رنگ‌های زیبا برجسته می‌شده اند.

 

 

7. از دیگر شگفتی‌های بنای تخت جمشید می‌توان به معادن سنگ آن اشاره کرد. مهندسان و معدنکاران می‌توانستند با ابزارهای ساده خود سنگ‌هایی حتی به وزن 250 تن را از معدن استخراج و سالم به پائین کوه منتقل و پس از ایجاد طرح اولیه آن را به تخت جمشید انتقال دهند.

 

8. به نظر می‌رسد بزرگی و یا کوچکی سنگ برای سنگ تراشان ماهر هخامنشی تفاوتی نداشته است. آنان عطردان و گلدان‌هایی تراشیده اند که قطر دهانه آنها بسیار کمتر از قطر داخلی بدنه است و گویای آن است که می‌توانستند سنگ را به صورت دورانی به گردش درآورده و با ابزار‌های خاص داخل آنرا تراش دهند.

 

9. برای برهم نهادن پایه ستون، قلمه ستون، گل ستون، سر ستون و یا جرزهای درگاه‌ها هیچ نوع ملاتی به کار نمی‌بردند و تنها با روش خاصی دو سطح تحتانی و فوقانی سنگ را پاک تراش می‌کردند. این روش باعث می‌شد تا ستون و درگاه‌ها در مقابل نیروی زلزله پایدار بمانند.

 

10. بر اساس متون تاریخی و کتیبه‌های موجود، در پیرامون تخت جمشید شهری به نام پارسه وجود داشته که هزاران نفر در آن زندگی می‌کردند. امروز نشانه‌های کمی ‌از شهر پارسه بر سطح دشت باقی مانده است ولی کاوش گران به دنبال آن هستند تا این شهر را از زیر خاک‌های کشاورزی بیرون آورند.

 

11. به نظر می‌رسد که انتخاب کوه مهر یا رحمت برای ساخت بنای تخت جمشید، به دلیل تقدس آن بوده است. از جمله نشانه‌های تقدس می‌توان به تدفین‌های بسیار متنوع از ادوار گوناگون در دامنه این کوه اشاره کرد که به شکل گورهای مخروطی لاشه سنگی، گورهای حفر شده در سنگ‌های مکعبی و یا حفره‌های محل نگهداری استخوان خود نمایی می‌کنند.

 

12. امروز هیچ اثری از سقف چوبی کاخ‌های تخت جمشید بر جای نمانده است اما خوشبختانه باستان شناسان و پژوهشگران به درستی دریافتند که نقش حجاری شده بر سینه آرامگاه‌های پادشاهان هخامنشی، در واقع همان نقش کاخ داریوش است و بدین ترتیب موفق شدند بر اساس آن، سقف بخشی از کاخ ملکه را که امروز به موزه تخت جمشید تبدیل شده بازسازی کنند.

 

13. بی شک از همان آغاز برپا کردن تخت جمشید، یکی از دغدغه‌های مهم معماران، حفاظت مجموعه در مقابل عوامل طبیعی و به ویژه بارش باران بوده است. ناودان‌های آجری و قیر اندود، تنبوشه‌ای، پرشی، کانال‌های روباز و چاه سنگی از جمله تدابیری هستند که مجموعه را از گزند سیلاب‌ها محفوظ می‌کردند.

 

14. روش‌های مرمت و نگهداری از بناهای تخت جمشید در دوران باستان، به نوبه خود بسیار شگفت انگیز است. از آنجا که هیچگاه ساخت و ساز تخت جمشید به پایان نرسید می‌توان نتیجه گرفت که همواره بناها و نقوش آن می‌توانستند در اثر کوچک ترین ضربه ای دچار آسیب شوند ولی معماران با پیش بینی‌های بسیار ماهرانه خود از این احتمالات جلو گیری و در صورت نیاز با ابتکارات خاصی به ترمیم قطعه سنگ آسیب دیده پرداخته اند.

 

15. از دیگر شگفتی‌های تخت جمشید می‌توان به اهمیت پیام رسانی آن برای آیندگان اشاره کرد. داریوش فرمان داد تا چهار لوح زرین را به همراه چهار لوح سیمین و تعدادی سکه در زیر پی چهار گوشه آپادانا قرار دهند تا بدین شکل بتواند پیامش را شاید در 2500 سال بعد به گوش ما و آیندگان برساند. همچنین وی در بخشی از چهار کتیبه حک شده بر دیوار جنوبی تخت جمشید چنین می‌گوید: این سرزمین را اهورامزدا از دشمن، از سال بد، از دروغ بپایاد. بدین سرزمین دشمن، بدسالی، دروغ میاد. این را من از اهورامزدا با ایزدان خاندان شاهی به نماز خواستارم.

 

 

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

منبع: mehrnews.com/  هرمز امامی، عکس از سیاوش آریا

سومین روستای شگفت‌انگیز دنیا در ایران! (+عکس)

 

 

 

 طبق تصور بیشتر ایرانی‌ها روستای کندوان، یکی از 3 روستای سنگی - صخره‌ای دنیا، در حوالی تونل کندوان قرار دارد اما در حقیقت اینطور نیست و این روستای شگفت‌انگیز و منحصربه فرد در استان آذربایجان شرقی، تبریز قرار دارد.

 

پروفسور دیوید رول، باستان شناس مشهور انگلیسی معتقد است این روستا محل هبوط حضرت آدم است و احتمالا بهشت عدن در آن جا واقع شده است. در حالی‌که اطمینانی در صحت گفته‌های این باستان شناس انگلیسی وجود ندارد.

 

 

 

روستایی که مردمان آن سال‌هاست در دل کوه‌ها و صخره‌های سنگی زندگی می‌کنند. این سال ها یعنی 700 سال قبل همزمان با یورش مغول ها؛ یعنی 700 سال است مردم روستای کندوان در دل خانه‌هایی فرو رفته در صخره‌های ماسه‌ی فشرده زندگی می‌کنند.

 

نوعی از معماری روستایی که در تمام دنیا کم‌نظیر است و انقدر حیرت آور است که سالانه تعداد زیادی از گردشگران را به سوی خود می‌خواند، آنقدر که دیگر اهالی روستا از دید و بازدیدهای گردشگران کلافه شده‌اند و از حضور آنها در روستا گلایه می‌کنند!

 

 

خانه‌های مخروطی و دوکی شکل 2 تا 3 طبقه مهم‌ترین ویژگی این روستا و دلیل جذب گردشگران هستند. این روستا به عقیده کارشناسان با نوع معماری خاص خود نشان دهنده شکل ویژه‌ای از معماری و الگوی سکونت انسان‌ها، نمونه منحصر به فردی از نحوة استقرار و زندگی جماعت‌های اولیه انسانی در دوره‌های بسیار دور تاریخی است.

 

 

تاریخ نگاران می‌گویند اهالی این روستا در قرن هفتم هجری برای در امان ماندن از حمله مغول‌ها به دشت مقابل روستای کندوان فعلی مهاجرت کرده و بعد از گذشت مدت زمانی به تدریج حفاری را شروع کرده و خانه‌های سنگی خود را ساخته و در آن پناه گرفته‌اند.
غارهای دستکن و خانه‌های کله قندی این روستا که توسط اهالی حفاری شده‌اند شگفت انگیرترین آثار تاریخی بشری را در تمام دنیا رقم زده‌اند.

 

 

در دل تپه‌های این روستا صدها آغل، انبار و اتاقک حفاری شده است و البته در کنار خانه‌های شگفت انگیز خود چشمه آب معدنی دارد که اهالی می‌گویند برای درمان بیماری‌های کلیوی مفید است.

 

این روستا جزو 3 روستای شگفت انگیز دنیا و یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان سهند بخش مرکزی شهرستان اسکو واقع شده‌است. اگربه این روستای بی نظیر سفر کردید بدانید عسل سوغات مسافران کندوان است.
هتل صخره‌ای کندوان هم پیشنهادی برای اقامت در این روستای زیبا است. این روستا آنقدر جاذبه‌های طبیعی و زمین شناسی و مردمی دارد که حتی اگر یک هفته هم در آن اتراق کنید باز وقت رفتن دوست ندارید روستا را ترک کنید.

 

 

راه دسترسی: برای سفر به كندوان، از تبریز باید به سمت اسكو در دامنه سهند حركت كرد، اسكو در جنوب شرقی تبریز واقع شده است.

 

 

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

منبع: bornanews.ir

اولین مجسمه میدان فردوسی چه زمانی و چگونه در میانه میدان نشست؟

 

 
 
  52 سال و سه ماه و نه روز است که رو به جنوب ایستاده‌ای و خیره نگاه می‌کنی، به کجا؟ یا به چه؟ بگو چشم به راه چه‌ چیز یا چه کسی هستی که هنوز پیدا نکرده‌ای‌اش؟ حتما از سیر تحولات این سرزمین و این شهر، متعجب نیستی؛ چون حکیمی؛ حکما دانا‌تر از آنند که فردا‌ها مایه حیرتشان شود. پس چرا سالهاست که به جنوب خیره شده‌ای و پلک نمی‌زنی جناب حکیم؟ در انتظار تولد زال دیگری هستی یا خسته‌ای از به قهقرا رفتن زبان شیرین پارسی؟ شاید تو هم انتظار ساخت موزه‌ای را می‌کشی که شایسته نگهداری از تندیست باشد؟ شاید به فرصت‌های سوخته نگاه می‌کنی و از سهل‌انگاری‌ها دلخوری یا از اینکه حالت وخیم است و توی این شهر شلوغ صدایت به گوش کسی نمی‌رسد، نگرانی!

بیا و یکبار دیگر هم فریاد کن جناب حکیم ابوالقاسم فردوسی و یادآوری کن که باید قدر تو را بدانیم و به ما یادآوری کن که اگر مجسمه فردوسی نباشد، فردوسی برای بسیاری از ما در این شهر می‌شود فقط یک اسم روی یک میدان توی یک شهر مثل تهران، همین و بس!

 میدان فردوسی تهران که روزگاری یکی از مهم‌ترین میادین پایتخت بوده، تاکنون سه مجسمه از این شاعر نامدار را در دل خود جای داده است. نخستین مجسمه فردوسی، دهم مهرماه سال 1324 هجری شمسی، یعنی درست شصت و شش سال پیش، همزمان با جشن مهرگان ایرانیان باستان، در میانه میدان فردوسی نشست و طی مراسمی در همین مکان، از آن رونمایی شد. پیشنهاد ساخت این مجسمه از سوی جمعی از پارسیان هند و در ایام مراسم جشن هزارمین سال تولد فردوسی و افتتاح آرامگاه این شاعر نامدار پارسی، در سال 1305 مطرح و با موافقت مسوولان انجمن آثار ملی، توسط راس بهادر ماترا ـ مجسمه ساز شهیر هندی ـ ساخته شد.
 
اگرچه ساخت این مجسمه دو متری که حدود 5/2 تن وزن دارد، در سال 1319 به پایان رسید، اما به دلیل مشکلات ناشی از بروز جنگ جهانی اول، اهدای آن به ایران تا اواخر سال 1323 به تاخیر افتاد. اما بالاخره کلنگ بنای پایه مجسمه، در بهمن ماه سال 1323 به زمین خورد تا درست هشت ماه پس از آن، هدیه پارسیان هند در تهران جلوس کند.

 تا پیش از سال 1338 که سومین مجسمه میدان فردوسی و ثمره کوشش مرحوم استاد ابوالحسن‌خان صدیقی ـ پدر مجسمه‌سازی نوین ایران ـ در این میدان جای بگیرد، مجسمه هندی به رو‌‌به‌روی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران منتقل و یک مجسمه دیگر از این شاعر ملی برای مدتی کوتاه در میدان فردوسی نصب شد.
 
فریدون صدیقی، فرزند استاد ابوالحسن خان صدیقی که مجسمه دوم میدان فردوسی را کریه و دچار اشکالات آناتومی و ساختاری می‌داند، با بیان اینکه مجسمه دوم ظاهرا به مشهد منتقل و در اختیار اداره میراث فرهنگی این شهر قرار دارد، درباره سومین مجسمه میدان فردوسی که توسط پدر وی ساخته شده و اکنون سالهاست از ارتفاع 12 متری نظاره‌گر فراز و نشیب‌های زندگی پایتخت‌نشینان است، به ایسنا گفت: ساخت این مجسمه در سال 1337 و از سوی انجمن آثار ملی طی قراردادی به استاد ابوالحسن‌خان صدیقی که در آن زمان در ایتالیا به سر می‌برد سپرده شد و اوایل سال 1338 نیز، کار ساخت آن به پایان رسید.

 فریدون صدیقی با بیان اینکه جنس این مجسمه، سنگ مرمر کارارا و ارتفاع آن بیش از سه متر است، درباره شمایل مجسمه توضیح داد: در قسمت پایین این مجسمه، پیکر کودکی زال ـ از شخصیت‌های شاهنامه ـ تصویر شده است. آن طور که در شاهنامه آمده است زال بر روی کوه قاف بزرگ شد، بنابراین پایه مجسمه به صورت یک تخته سنگ طبیعی که حاکی از داستان زندگی زال است، تهیه شد.

 وی که از سوی پدر، مامور نصب مجسمه فردوسی بود، ادامه داد: بر همین اساس برای پایه مجسمه، تخته سنگی با 59 تن وزن از کوه الوند واقع در استان همدان جدا و به تهران منتقل شد و بالاخره کار نصب مجسمه فردوسی بر روی این قطعه سنگ نتراشیده انجام گرفت.

حال مجسمه فردوسی وخیم است

سومین و آخرین مجسمه نصب شده در میدان فردوسی از هفدهم خرداد سال 1338 تا همین حالا، میهمان گرامی پایتخت بوده و در این سال‌ها، هر ایرانی هنردوستی را سر ذوق آورده است و همه ما بار‌ها از دیدن این مجسمه، به زبان پارسی و شاعر نامدار ملی‌مان و به هنر دستان مرحوم استاد ابوالحسن خان صدیقی که گوستینوس آمبروزی ـ مجسمه‌ساز شهیر ایتالیایی ـ او را میکل‌آنژ شرق لقب داده است، به خود بالیده‌ایم.

 اما دیگرانی هم هستند که با تماشای این مجسمه محزون می‌شوند؛ آنهایی که به حال این اثر فاخر ملی دل می‌سوزانند و نگران ادامه روند تخریب بخشی از هویت شهر تهران، در غفلت مدیریت شهری هستند. محزون‌تر از همه شاید، فریدون صدیقی ـ فرزند استاد ابوالحسن‌خان باشد که دلش هم از کوتاهی در نگهداری این اثر باارزش و آسیب‌هایی که به آن رسیده و هم از نور‌پردازی نادرست مجسمه و بلندمرتبه سازی در حریم آن خون است.

وی با اشاره به اینکه آب و هوای تهران، بد‌ترین شرایط برای نگهداری از آثار اینچنینی است و نقش زیادی در فرسوده شدن این مجسمه دارد، به دو بار مرمت مجسمه فردوسی در سال‌های 84 و 88 توسط خودش اشاره کرد و افزود: در مرتبه دوم مرمت متوجه شدم که به دلیل فرورفتن زمین، شرایط آب و هوا و عواملی از این دست، وضعیت مجسمه وخیم است و اگر قرار است این مجسمه ماندگار باشد، باید هرچه زود‌تر آن را به مکان مناسبی که از عوامل فرسایشی به دور است، منتقل کرد.

 صدیقی با بیان اینکه پیش از مرمت، این مجسمه دچار آسیب‌های متعددی شده بود، گفت: در زمان مرمت مواردی نظیر شکسته شدن انگشت مجسمه در نتیجه آویزان کردن پوستر و سپس چسباندن آن با چسب بدون رعایت نکات علمی مرمت، ترک برداشتن مجسمه در نتیجه گرما و سرما و حتی پوشاندن آن با لایه کنیتکس و رنگ کردن آن مواجه بودم. با این وجود به دلیل ارتفاع مجسمه، از معرض برخی آسیب‌ها هم دور مانده و شاکله آن به خوبی حفظ شده است.

 
مجسمه‌های باارزش تهران به موزه منتقل می‌شوند اما وقتی که موزه ساخته شود!

 سیدمجتبی موسوی ـ مدیر اداره حجم سازمان زیباسازی شهر تهران ـ در گفت‌وگو با ایسنا، از جدیت شهرداری برای نگهداری از مجسمه فردوسی و دیگر آثار حجمی هویت ساز تهران نظیر مجسمه‌های خیام در پارک لاله، کوهنورد در میدان دربند، گرشاسب در میدان حر و امیرکبیر در مدرسه دارالفنون سخن گفت.

 موسوی با اشاره به قالبگیری مجسمه فردوسی توسط عبدالله حسام ـ تکنسین ماهر مجسمه‌های قدیمی و تهیه نسخه بدل این مجسمه از جنس فایبرگلاس، تاکید کرد: این اقدام به منظور جایگزینی مجسمه بدل در میدان فردوسی و نگهداری مجسمه اصلی در موزه‌ای که به این منظور احداث خواهد شد صورت گرفته، اما جایگزینی زمانی صورت می‌گیرد که موزه ساخته شده باشد. به گفته مدیر اداره حجم سازمان زیباسازی شهر تهران، مطالعات اولیه ساخت این موزه انجام شده اما هنوز مکان آن مشخص نشده است. موسوی وعده داد که با ساخت چنین موزه‌ای، نسبت به ساخت نسخه بدل کلیه مجسمه‌های باارزش شهر تهران اقدام و ترتیب انتقال نسخه‌های اصلی به موزه داده شود.
 
فریدون صدیقی هم که خودش پیشنهاد جایگزینی مجسمه بدل به جای مجسمه فردوسی را با شهرداری در میان گذاشته، از قول شهرداری برای ساخت موزه‌ای در تهران به نام استاد ابوالحسن‌خان و به منظور انتقال مجسمه‌های ارزشمند شهر خبر داد. اما توقع دارد که کار ساخت موزه خیلی زود‌تر از این‌ها به سرانجام رسیده باشد. او نگران است که کندی شهرداری در عمل به قول و وعده‌ای که داده، بشود حکایت نوشداروی بعد از مرگ سهراب!

وی ساخت نسخه بدل مجسمه فردوسی را اقدامی بجا دانست، اما از غفلت شهرداری درباره مجسمه اصلی و در عین حال تمرکز بر مراقبت دائم از نسخه بدلی که اکنون در باغ عین‌الدوله تهران نگهداری می‌شود، دلخور است. به اعتقاد فرزند استاد صدیقی، این اقدام شهرداری مثل این است که طلا را بفروشیم و به جای آن حلبی بخریم و بعد با همه توان از حلبی مراقبت کنیم!

او تکاپوی شهرداری برای ساخت نسخه بدل برخی مجسمه‌های با ارزش شهر را به آتشی تشبیه کرد که خیلی زود گر می‌گیرد و خیلی زود هم تمام می‌شود و حتی خاکستری از آن باقی نمی‌ماند.

 مجسمه میدان فردوسی علیرغم وعده‌ها در فهرست آثار ملی ثبت نشد

 فریدون صدیقی با اشاره به انتقادات بی‌ثمری که پیش از این به بلندمرتبه سازی و ساخت برج شاهنامه در حریم میدان فردوسی داشته است، توضیح داد: ثبت مجسمه فردوسی در فهرست آثار ملی نیز از دیگر وعده‌های محقق نشده است. وی خاطرنشان کرد: در صورتی که این مجسمه به عنوان اثر ملی ثبت شود، سازمان میراث فرهنگی می‌تواند درباره حریم آن تصمیماتی اتخاذ و از بلندمرتبه‌سازی که متاسفانه در حال حاضر انجام شده جلوگیری کند.

صدیقی همچنین از نحوه نور‌پردازی مجسمه فردوسی در اعیاد و مراسم شادی گلایه‌مند است و می‌افزاید: چراغانی و ریسه پیچ کردن مجسمه غیراصولی است و اصول نور‌پردازی استاندارد درباره مجسمه فردوسی اعمال نشده است ولی هیچ یک از این‌ها، به‌ اندازه روند نگران کننده فرسایش مجسمه دل ما را خون نکرده است.

نمودهای عینی غفلت از المان‌های هویت‌ساز پایتخت و کوتاهی نسبت به نگهداری از مجسمه‌های با ارزش آن، صدور مجوز تخریب و نوسازی برای بناهای تاریخی که گاهی تنها با مقاصد اقتصادی صورت می‌گیرد تاکنون زخم‌های زیادی را برای تهران و هویت شهرمان به جا گذاشته که قطعا هیچ المان مدرن یا مجسمه چینی نمی‌تواند جایگزین آنها شود و مبادا پیش بینی فرزند استاد ابوالحسن‌خان درست از آب دربیاید و موزه مجسمه‌های باارزش پایتخت، بشود نوشداروی بعد از مرگ سهراب! باشد که مسوولان امر هرچه سریع‌تر فکری اساسی برای این موضوع کنند.

 

منبع: سایت خبری تحلیلی عصر ایران به نقل از ایسنا

        http://www.asriran.com/fa/news/183720

چهار آبشار؛ نهان در عمق دوهزار متری غار قوری قلعه (+عکس)

 

 

 

 همیشه آبشارها را روی زمین دیده ایم اما باور وجود چهار آبشار بزرگ در عمق 2700 متری زمین سخت است در حالیکه در غار قوری قلعه روانسر در کرمانشاه چهار آبشار در اعماق زمین جاری است که این ویژگی، این غار را با سایر غارهای مشابه متمایز می‌کند.
به گزارش خبرنگار مهر در روانسر، در عمق دو هزار و 700 متری غار 65 میلیون ساله قوری قلعه چهار آبشار به ارتفاع 10 تا 12 متر وجود که در این عمق وجود چنین آبشار زیبایی باورپذیر نیست و هر بیننده‌‌ای را مسحور خود خواهد کرد.

البته نباید عجول بود چون تاکنون این قسمتهای غار آبی قوری قلعه که بزرگترین غار آبی آسیا و طولانی ترین غار آبی ایران است به روی عموم باز نشده است اما بی شک هرکس پایش به آنجا برسد مدهوش قدرت خالق هستی خواهد شد.

 

قوری قلعه هم اکنون به عنوان یکی از مطرح ترین جاذبه‌های گردشگری استان کرمانشاه و غرب کشور محسوب می‌شود و طبق نظر کارشناسان بزرگترین غار آبی آسیا و طولانی‌ ترین غار آبی ایران است.

روستایی به همین نام در نزدیکی این غار قرار دارد که در ایام قدیم اطراف این روستا را قلعه‌های مختلفی در بر گرفته که شکل یکی از این قلعه‌ها شبیه قوری بوده است به همین دلیل نام این روستا و این غار به قوری قلعه نامگذاری شد.

در روایتی دیگر، اینکه چرا روستا و غار را قوری قلعه نامیده اند به دوره ساسانیان باز می‌گردد. درآن دوره دژی بزرگ و مستحکم بنا شد که هم اکنون نیز آثاری از آن به جای مانده است، این دژ به جهت بزرگی بعدها از سوی کرد زبانان آن منطقه به "گورا قلا" نامیده شد.

کلمه گورا در زبان کردی به معنای بزرگی و قلا به معنای قلعه یا دژ است، در اثر گذشت زمان این نام به تدریج تغییر کرده و به نام‌های "گوری قلا"و در آخر به "قوری قلعه" معروف شده است.

بعدها پس از ساختن آبادی در کنار دژ همان نام یعنی قوری قلعه به روستا اطلاق شد، از طرفی چون نزدیکترین محل سکونت به غار همین ده است؛ بنابر این اسم غار را نیز قوری قلعه گذشتند.

 

قوری قلعه از زیباترین و با ارزش ترین غارهای آبی جهان با 65 میلیون سال قدمت

در سالهای 1355 تا 1356 گروهی از غارشناسان و جانورشناسان انگلیسی و فرانسوی در حالی که برای یافتن پستانداران از جمله خفاش در 80 کیلومتری کرمانشاه و در کوهستانهای پوشیده از جنگل پاوه و اورامانات تلاش می‌کردند، این غار را کشف کردند.

 

 

آنها 620 متر از عمق غار را طی کردند و به نقطه ای که آب همسطح سقف غار بود رسیدند و با تصور اینکه این نقطه انتهای غار است، بازگشتند، البته بنا به اظهار برخی از مسئولان محلی، روستاییان این غار را در سالیان پیش از این  شناسایی کرده بودند.

با تشکیل کمیته غارنوردی در کشور و پس از پنج سال تحقیق و مطالعه یک گروه غارشناسی توانست در سال 1368 در مرحله اول به عمق 2030 متری و سپس در مرحله دوم به عمق 3140 متری غار دست یابد. اعضای این گروه برای رسیدن به این عمق، حدود 12 کیلومتر مسیرهای پیچ در پیچ غار را پیموده و نقشه برداری کردند. دستیابی به این عمق، غار قوری قلعه را به عنوان بزرگترین غار آبی آسیا و طولانی ترین غار آبی ایران معرفی کرد.

به گفته کارشناسان قدمت این غار که از آهک "تروراسیک" و "کرتاسه" تشکیل شده و به 65 میلیون سال قبل و به دوره دوم زمین شناسی باز می‌شود.

این غار در طول تاریخ به عنوان جان پناهی امن و دور از دسترس مورد استفاده قرار گرفته که کشف آثاری همچون کاسه، بشقاب و تعدادی ظروف و سکه از دوران "یزدگرد سوم"، حاکی از قدمت و استفاده از آن در دوران باستان است.

 

 قوری قلعه، شگفت انگیز ترین غار آبی آسیا

بعد از گذر از دالان ورودی غار اولین مکان وسیعی که وجود دارد به "تالار مریم" نامگذاری شده است. این محوطه همانند دریاچه وسیعی است که گرداگرد آن را قندیل‌هایی بسیار زیبا با اشکال مختلف فراگرفته است. این قندیل‌ها که هر یک اشکال خاصی را تداعی می‌کنند دلیل اصلی نامگذاری هر قسمت از این غار شده که به عنوان مثال وجود قندیلی به شکل حضرت مریم دلیل نامگذاری اولین تالار این غار به نام تالار مریم شده است.

 

 

علاوه بر این در داخل غار و بر روی سینه داخلی آن می‌توان به صورت طبیعی و بدون دخالت انسان آثار دیگری همچون فردوسی،‌ امیرکبیر، بابانوئل، شیرسنگی، ماهی، مارکبری، قارچ، برج پیزا، نیم رخ شیر، فیل، قلب، گل کلم، بستنی، کشتی، گردن غاز، آبشار، لاک پشت، نام حضرت محمد (ص) و نیز ماکت شهر پاوه را مشاهده کرد.

در عمق هزار متری غار تالاری وجود دارد که زیباترین حوضچه آبی جهان در آن توجه همه را به خود جلب می‌کند.

در این محوطه قندیل‌هایی به شکل پرده ای وجود دارد که با دست زدن به هرکدام از آنها صدایی شبیه یکی از آلات موسیقی به گوش می‌رسد به همین دلیل این محوطه را "تالار بتهوون" نامگذاری کرده اند.

درعمق هزار و 500 متری غار، تالار عروس قرار دارد که زیبایی آن قابل توصیف نیست، جنس سنگهای این محوطه از کریستال سفید و براق است و اگر کسی بخواهد از روی آنها گذر کند جای پای او در این قسمت باقی می‌ماند.

از سقف این محوطه قندیل‌هایی شبیه میله خودکار که جنسشان از رسوبات آهکی و حالت کریستال است به ارتفاع دو تا هشت متر پایین آمده است، این قندیل‌ها آنقدر نازک و شفاف است که با زدن یک دست هشت متر از آن فرو می‌ریزد.

 

 

در بخش دیگری از این غار تونلی با نام "تونل برزخ" وجود دارد که به وحشتناکترین مکان این غار معروف شده است، طول این تونل 220 متر است که با عرض سه متر نیمی ‌از آن را آب فراگرفته است.

البته محوطه‌هایی که ذکر آن رفت، قابل بازدید برای عموم نیست و هم اکنون تنها 500 متر از این غار آماده سازی و نورپرداری شده و قابل بازدید است.

 

قوری قلعه، زیستگاه نادرترین خفاش دنیا

به گفته کارشناسان ژرفای این غار زیست گاه گونه ای نادر از خفاشان با نام خفاش "گوش موشی" است که باعث توجه بسیاری از جانورشناسان دنیا شده اما به غیر از این گونه خفاش تاکنون گونه دیگری از حیات جانوری در غار یافت نشده است.

اما کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند که اطلاعات موجود نشان می‌دهد که تا قبل از تبدیل شدن این غار به یک غار نمایشی جمیعت قابل توجهی از مهره داران غارزی مانند خفاش‌ها و سمندر خال زرد در آن می‌زیسته اند.

 

قوری قلعه، غاری برای تمام فصول

درجه حرارت این غار از هفت درجه زیر صفر تا 11 درجه بالای صفر متغیر است، رطوبت نسبی آن 89 درصد است که این  شرایط باعث شده در تمام فصول سال گردشگران به راحتی بتوانند از آن بازدید کنند.

 

 قوری قلعه، یکی از هفت اثر طبیعی ملی ایران 

این غار در دامنه کوه شاهو و در یکی از کوهستانی ترین مناطق ایران واقع شده است. دره ای که غار قوری قلعه در آن قرار دارد از زیباترین دره‌های استان است که از ویژگی‌های جنگلی خاص و چشمه سارهای بی شمار با چشم اندازهای حیرت انگیز و جذاب برخوردار است.

وجود جنگل‌های متراکم با گونه‌های بلوط، انجیر کوهی، آلبالوی کوهی، بادام وحشی و حیواناتی چون گرگ، روباه، خوک، خرگوش، کل و بز در اطراف این غار، زیبابی خاصی به آن بخشیده است.

 

 

این غار به همراه جنگلهای زیبای بلوط  اطراف آن دارای پتانسیلی بی نظیر در جذب توریست‌های داخلی و خارجی است به همین دلیل قوری قلعه به عنوان یکی از هفت اثر طبیعی ملی ایران به ثبت رسیده است.

علاوه بر همه این‌ها، این منطقه دارای ارزش تاریخی زیادی نیز می‌باشد، بقایای قلعه ای مربوط به دوران ساسانیان در نزدیکی غار وجود دارد و نیز 30 شی باستانی از جمله بقایای جمجمه انسان و سفالهای پیش از تاریخ در این جا کشف شده است.

این غار علاوه بر گردشگران که برای تفریح مراجعه می‌کنند مکان مناسبی برای غارنوردان، پژوهشگران، زمین شناسان و گروه‌های دیگر است.

با آماده سازی زیرساخت‌های لازم برای جهانگردان، استان کرمانشاه می‌تواند با دارا بودن آثاری همچون تاق بستان، کوه و سنگ نوشته بیستون،‌ نیایشگاه آناهیتا، صخره فرهاد تراش، غار قوری قلعه، شهر هزار ماسوله پاوه و سراب روانسر و چند نقطه دیگر به قطب گردشگری بین المللی تبدیل شود.

 

 

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

منبع: mehrnews.com

گشایش نخستین موزه دریایی ایران

 

این موزه که نخستین موزه دریایی کشور است به منظور حفظ ارزش‌ها و فرهنگ غنی دریایی و ثبت خاطرات گذشته و پاسداشت تلاش دریانوردان گشایش یافت .

نخستین موزه دریایی هرمزگان همزمان با روز جهانی دریانوردی در مجتمع بندری شهید رجایی بندرعباس گشایش یافت .

به گزارش واحد مرکزی خبر ، مسئول برپایی این موزه گفت : این موزه که نخستین موزه دریایی کشور است به منظور حفظ ارزش‌ها و فرهنگ غنی دریایی و ثبت خاطرات گذشته و پاسداشت تلاش دریانوردان گشایش یافت .

در این موزه لوازم قدیمی دریانوردی مانند انواع تجهیزات ، ابزارآلات و ادوات اداری ، قطعات و ماشین آلات دریانوردی (در اندازه کوچک) نگهداری می‌شود .

در موزه دریایی هرمزگان 38 قطعه عکس ، 38 سند و 47 وسیله دریانوردی از جمله چراغ فانوس دریایی ، لباس غواصی ، دستگاه رادار قدیم و تجهیزات تخلیه و بارگیری قدیمی وجود دارد .

آقای جهانشاهی افزود : قدیمی ترین اثر این موزه ، عکسی از کارکنان اسکله شهید حقانی و مردم متعلق به دوره قاجاریه و کوچکترین وسیله این موزه نیز یک قطب نمای زیر دریایی است .

همچنین به مناسبت روز جهانی دریانوردی نخستین جشنواره عکس ، اسناد و تجهیزات قدیمی بنادر و دریانوردی هرمزگان با حضور 250 میهمان در مجتمع بندری شهید رجایی آغاز بکار کرد .

در این جشنواره از هفت برگزیده و 50 دریانورد نمونه هرمزگانی نیز قدردانی می شود .

آقای جهانشاهی گفت : تا پایان شهریور 2 هزار عکس ، 47 ادوات دریایی و 38 سند قدیمی قبل از سال 1370 به دبیرخانه جشنواره ارسال شد .

وی افزود : قدیمی ترین سند ارسالی متعلق به سال 1304 هجری شمسی و نامه ای محرمانه با موضوع متحد شدن لباس کارکنان اداره بندر است .

برپایی نمایشگاه آثار برگزیدگان جشنواره در هتل هرمز بندرعباس از برنامه های جنبی این جشنواره یک روزه است .

منبع: تابناک

شاعر ایرانی خالق گرانترین اثر حراجی ساتبی

 

 

 
حراج ساتبی ویژه ایران و عرب روز سه‌شنبه ‌١٢ مهر در لندن برپا خواهد شد.

 در این حراج ‌١٢٤ اثر هنری اعم از نقاشی، عکس و مجسمه به حراج گذاشته خواهد شد که نزدیک به نیمی از این آثار یعنی ‌٥٦ اثر از ‌٤٧ هنرمند ایرانی است. نقاشی «سهراب سپهری» گران‌ترین اثری است که در این حراجی ارائه می‌شود.
این نقاشی بدون عنوان، با تکنیک رنگ روغن روی بوم خلق شده و در قطع ‌١٥٠×100 سانتی‌متر از قیمت پایه ‌٣٢٥ هزار دلار چکش خواهد خورد. در این دوره طرح روی جلد کاتالوگ حراجی به اثری از «منیر فرمانفرمایان» اختصاص دارد.
همچنین در این کاتالوگ ‌١١٥ صفحه‌ای که تقریبا در هر صفحه آن دو تا سه اثر معرفی شده است به سه هنرمند شاخص ایرانی سهراب سپهری، بهمن محصص و فرهاد مشیری هر یک، دو صفحه اختصاص داده شده که شامل توضیحات کاملی درباره هنرمند و تاثیرات هنری آثار او می‌شود.
این حراج با چکش خوردن بر هفت اثر از هنرمندان کشورهای عربی آغاز خواهد شد و پس از آن آثار سه بانوی ایرانی در معرض فروش قرار می‌گیرد. در این میان نخستین هنرمند ایرانی که اثرش چکش می‌خورد، «سمیرا علیخان‌زاده» هنرمند جوانی است که از سوی «گالری اثر» در این رویداد مهم حضور دارد.
اثری از مجموعه معروف علیخان‌زاده با عنوان «آلبوم خانوادگی» با قیمت پایه شش هزار و ‌٥٠٠ دلار به فروش گذاشته خواهد شد.پس از او اثری از «شیرین نشاط» و «گلناز فتحی» روی میز حراج قرار می‌گیرند. در حراج عصر سه‌شنبه ساتبی لندن، از مدرنیست‌های صاحب‌نام ایران آثار متعددی در معرض فروش قرار خواهد گرفت.
از «پرویز تناولی» دو مجسمه که گران‌ترینش ‌١٣٠ هزار دلار قیمت خورده، از «سید محمد احصایی» دو خط نقاشی که یکی از آنها ‌٩٧ هزار و ‌٥٠٠ دلار قیمت پایه دارد، از «فرهاد مشیری» سه اثر که رکوردش در این میان ‌٢٤٤ هزار دلار است، از «نصرالله افجه‌ای» دو خط نقاشی که ‌٨١/٥ هزار دلار بالاترین رقم پیشنهادی را دارد و از زنده یاد «بهمن محصص» یک مجسمه که جزو بهترین آثار این هنرمند است به قیمت ‌٨١ هزار دلار چکش خواهد خورد.
از دیگر هنرمندانی که آثارشان در این حراج حضور دارد، می‌توان به نام‌هایی نظیر حسین کاظمی، مارکو گریگوریان، فرامرز پیلارام، جعفر روح بخش، حسین زنده‌رودی، عباس کیارستمی، کوروش شیشه‌گران، فرح اصولی، آرمان اسپتانیان، داریوش قره‌زاد، رکنی و رامین حائری زاده، رضا درخشانی، شهریار احمدی، پروانه اعتمادی، بیتا فیاضی، صادق تیرافکن، عذرا عقیق بخشایشی، مرتضی پور حسینی و ... اشاره کرد.

  

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir

موميايي‌ها در سراسر جهان

 

                       

 بيشتر مردم موميايي‌ها را از ويژگي‌هاي منحصر به فرد در داستان‌هاي تاريخي مصر مي‌دانند اما بررسي‌ها و کاوش‌هاي باستان‌شناسان در سراسر جهان به کشف اجسادي سالم انجاميد که روش‌هاي متفاوتي از موميايي کردن را هزاران سال پيش و هزاران فرسنگ دورتر از مصر انجام مي‌دادند.

آنچه در ادامه خواهيم خواند تاريخ گوناگون و پرپيچ و خم موميايي‌ها و موميايي‌کنندگاني است که نه تنها در مصر بلکه در ديگر قاره‌ها زندگي مي‌کرده‌اند.

آنسوي فرضيه‌ها

اگرچه کشف اخير باستان‌شناسان در ايران در مورد يک موميايي 2 هزار و 500 ساله، تقلبي از آب در آمد اما لغت «موميايي» برخلاف اين اکتشاف کاملا فارسي بوده و از «موميا» به معناي «قير طبيعي» استخراج شده است. ماده‌اي که براي سياه کردن اجساد در مصر باستان مورد استفاده قرار مي‌گرفته است.

اين اصطلاح در حال حاضر غالبا به تمام انسان‌ها يا اجسادي اطلاق مي‌‌شود که تمام بافت‌هاي نرم موجود در بدن آن‌ها خواه توسط تغييرات محيطي و يا نحوه نگهداري مصنوعي، سالم باقي مانده و حفظ شده باشند.

موميايي‌ها را مي‌توان امروزه در تمام قاره‌هاي جهان يافت، اما فرآيند شکل‌گيري اين روش در ميان مردم رابطه‌اي تنگاتنگ و جدانشدني با فرهنگ مصر داشته و براي بسياري لغت «موميايي» همخواني معناي مشترکي با کلمه مصر دارد. در حقيقت بايد گفت، هنگامي که در اوايل قرن نوزدهم مطالعات براي بررسي موميايي‌ها آغاز شد، آن دسته از نمونه‌هايي مورد آزمايش و بررسي قرار گرفتند که اغلي توسط گردشگران ثروتمند به عنوان سوغات از مصر وارد مي‌شدند.

شور و شعف به وجود آمده در ميان مکتشفان و صاحبان موميايي از پاره پاره‌ کردن آنچه به دست آورده بودند، به قدري بود که هيچ جايي براي ترس و وحشت باقي نمي‌ماند و اين خرسندي از بيرون کشيدن اسرار اجسادي که پيش از ظهور مسيحيت دفن شده بودند تا جايي پيشرفت که تبديل کارت‌هاي دعوت در مراسم و ضيافت‌هاي رسمي شد. اما، رفتار و استفاده‌هاي ديگري نيز از اين موميايي‌‌ها مي‌شد. در مواقعي، آن دسته از موميايي‌هايي از که از اقبال کمتري برخوردار مي‌شدند، پس از کشف به آمريکا صادر مي‌شدند تا در صنعت کاغذ سازي و يا حتي به عنوان سوخت در بخش راه‌آهن مورد استفاده قرار گيرند.

در افسانه عامه، موميايي‌ها تا حد اجسادي که به دور تنشان پارچه‌‌هايي باند مانند پيچيده شده با دست‌هايي نيمه باز که به سمت يک قرباني بي‌پناه و بيچاره حمله مي‌کنند، نزول پيدا کرده بودند.

در فيلم‌هايي همچون «جواهر هفت ستاره»‌ يک ملکه مصري با تصويري شرور و ترس آور همچون موميايي معرفي شد که هدف آن کشتن ديگران بود. نمونه‌هايي از اين دست همچون سه‌گانه «موميايي» نيز از اين ترس سخن به ميان آورده‌اند.

اما حقيقتي که با وجود گذشته ده‌ها سال از کشف موميايي‌ها، همچنان در پس افسانه‌ها و فرضيه‌هاي تو در تو مغفول باقي مانده و اشاره‌اي بسيار محدود به آن شده، اين است که اين «آثار» محيرالعقول و شگفت‌انگيز، روزي همچون همه انسان‌هاي ديگر زندگي مي‌کرده‌اند.

آنچه امروز بايد براي اين شاهدان به جاي مانده از تاريخ انجام داد حفظ و نگهداري از آن‌ها است. حفاظتي که مي‌تواند راهي براي ايجاد مامني هميشگي براي ارواحي باشد که مرگ و نابودي را کاملا فريب داده‌اند.

نویسنده: سید محمد برازنده

منبع: میراث آریا

توریسم کثیف

تایلند چگونه تبدیل به مرکز توریسم جنسی و روسپیگری شد؟!

 

 

 

سال 1957 بیست هزار زن روسپی كه عمدتا نیز خارجی بودند، در خانه‌های فساد تایلند زندگی می‌كردند اما ظرف مدت هفت سال تعداد زنان روسپی به 400 هزار نفر رسید و تایلند در كنار فیلیپین به بهشت جنسی سربازان آمریكایی تبدیل شد.
طی نزدیك به 10 سال نبرد سنگین در ویتنام مهم ترین اولویت برای فرماندهان نظامی آمریكا و مقامات سیاسی این كشور حفظ روحیه سربازان آمریكایی برای ادامه اشغال این كشور بود.
جنایات بی شمار، نبود یك هدف مشخص برای نبرد و سربازان جوانی كه هزاران كیلومتر دورتر از خانه و خانواده خود در حال نبرد با دشمنی سرسخت بودند، شرایط ناگواری را از لحاظ روحی و روانی برای ارتش ایالات متحده آمریكا فراهم كرده بود.
تمرد از دستور مافوق، خودكشی، استفاده از مواد مخدر تنها گوشه ای از مشكلاتی بود كه گریبانگیر نیروهای آمریكایی شده بود.
از همین مسئولان ارتش ایلات متحده برای تخدیر فضای ذهنی سربازان آمریكایی و پیش گیری از معضلاتی كه ناشی از نبود روحیه نبرد در بین سربازان آمریكایی می شد، شروع به برگزاری برنامه هایی در قالب سفرهای تفریحی به كشورهای هم پیمان آمریكا همچون تایلند، فیلیپین، كره و ژاپن كرد.
این برنامه ها در وا‍ژگان ارتش ایلات متحده معنایی جز فراهم كردن شرایط مناسب برای ارضای جنسی سربازان ایالات متحده از طریق خانه های فساد نداشت.


فساد و تن فروشی ارمغان آمریكایی برای كشورهای جنوب شرقی آسیا

سابقه گسترش فحشا و خانه های فساد برای استفاده سربازان آمریكایی در منطقه جنوب شرق آسیا به تصرف فیلیپین در اوایل قرن یستم بر می گردد.
فیلیپین كه پیش از این به صورت مستعمره ای در اختیار كشور اسپانیا قرار داشت، بار دیگر در جنگ های بین آمریكا و اسپانیا تحت كنترل یك قدرت استعماری دیگر قرار گفت.
تن فروشی تا زمان ورود اسپانیایی ها در فیلیپین ناشناخته بود و هیچ واژه بومی برای آن وجود نداشت. حتی در دوران تسلط اسپانیا هم این كار كاملا ناشناخته بود و در سال 1900 میلادی سرشماری ها نشان می داد كه در شهر مانیل تنها 11 زن تن فروشی می كردند كه چهار تن از آنان خارجی بودند.
اما در اوایل قرن بیستم و پس از اشغال فیلیپین به واسطه حضور ارتش ایالات متحده روسپی گری سازماندهی شده در مقیاسی وسیع پایه گذاری شد. ارتش ایالات متحده در همان زمان قانونی را به تصویب رساند كه براساس آن "خانه های فساد " جهت "محافظت " از نیروهای آمریكایی در مقابل بیماریهای مقاربتی اجازه تأسیس پیدا می كرد.
پس از پیروزی آمریكا در جنگ جهانی دوم نیز ارتش ایالات متحده خود برای این كار وارد عمل شد و به پایگاه "كلارك ایر " در كشور فیلیپین فرمان داد تا برای سرگرمی سربازان آمریكایی ده خانه فساد را تأسیس كند و از كشورهای مجاور زنانی را در اختیار سربازان آمریكایی قرار دهند.
نكته جالب در اینجا بود كه درصد وسیعی از این خانه فساد در تصاحب نیروهای ارتشی پیشین ایالات متحده قرار داشت.


فیلیپین پایگاه اصلی عیاشی سربازان آمریكایی در ویتنام

در دوران جنگ ویتنام به دلیل حضور صدها هزار سرباز آمریكایی در منطقه آسیای جنوب شرقی، فیلیپین به دلیل موقعیت آن و سابقه طولانی حضور ارتش آمریكا تبدیل به پایگاه اصلی برای عیاشی سربازان آمریكایی شد.
در دهه 60 و اوایل دهه 70، آمریكایی ها و سرمایه داران فیلیپنی چندین مركز "استراحت و سرگرمی " برای سربازان آمریكایی ایجاد كردند كه به این ترتیب روزانه 10.000 سرباز آمریكایی برای استفاده از این خانه های فساد توسط هواپیماهای آمریكایی از جبهه های ویتنام به این كشور منتقل می شدند.
در اوج جنگ ویتنام حدود 7000 زن فیلیپینی مشغول سرگرم كردن سربازان آمریكایی در اوكیناوا، ژاپن و فیلیپین بودند. البته تمام این اقدامات با پشتیبانی بانك جهانی از سیاست دولت فیلیپین در رابطه با توسعه خانه فساد بود و كلیسای كاتولیك نیز به عنوان اصلی ترین مرجع مذهبی مردم این كشور نسبت به این سیاست هیچ اعتراضی تكرد.


50 هزار كودك بدون پدر ثمره توریسم جنسی

نتیجه پیگیری چنین سیاستی درفیلیپین از سوی آمریكا بر جای ماندن پنجاه هزار كودك بی پدر تا سال 1992 بود كه اغلب زنان فحشه فیلیپینی موفق به سقط كردن آن ها نشده بودند.
بسیاری از این كودكان بار دیگر به چرخه توریسم جنسی بازگردانده می شوند و یا به گروهای قاچاق انسان فروخته می شوند.
گذشته از تبعات اجتماعی چنین مسئله ای گسترش بیماری های مقاربتی در فیلیپین و به خصوص گسترش ایدز از مهم ترین تبعات اتخاذ چنین سیاستی در این كشور بود.
فیلیپین هنوز هم از گسترش فحشا و خانه های فساد در دوران جنگ ویتنام كه زمینه های آن از زمان تسلط ایالات متحده در این كشور فراهم شده است، رنج می برد.


تایلند، قربانی دیگر سرگرمی آمریكایی

تایلند كشوری كه امروز به عنوان مهد توریسم جنسی مطرح است، تا قبل ازجنگ ویتنام میانه ای با این صنعت كثیف نداشت.
درحقیقت اولین نشانه های مرتبط با گسترش صنعت فحشا زمانی بود كه برخی از زنان چینی كه توسط سربازان ژاپنی به اجبار برای تن فروشی به سربازخانه های ژاپنی برده شده بودند، برای كسب درآمد بیشتر از این طریق وارد تایلند شدند.
با وجود این هم چنان تعداد زنان روسپی در تایلند به هیچ عنوان درصد بزرگی از جمعیت این كشور را تشكیل نمی دادند.
بر طبق آخرین آمار سال 1957 تنها بیست هزار زن روسپی كه عمدتا نیز خارجی بودند، در خانه های فساد زندگی می كردند، اما ناگهان با آغاز حضور نظامی آمریكا در جنگ ویتنام همه چیز عوض شد.
مسئولان آمریكایی گسترش خانه های فساد را به عنوان سیاستی پر رونق برای گسترش گردشگردی در كشورهای منطقه به دولتمردان آسیای جنوب شرقی معرفی كردند.
رشد آمار حیرت آور است. ظرف مدت هفت سال تعداد تعداد زنان روسپی به 400 هزار نفر رسید و تایلند در كنار فیلیپین به بهشت جنسی سربازان آمریكایی تبدیل شد
رونق بی نظیر خانه فساد سبب شد تا تایلند در سال 1967 خود را به عنوان مركز توریسم جنسی و در رقابتی نزدیك با فیلیپین معرفی كند. كاری كه تنها انگیزه آن دلارهای سربازان آمریكایی بود كه روزانه بالغ بر 180 هزاردلار می شد.


نتیجه چنین سیاستی تبدیل تایلند به مركز توریسم جنسی بود

با پایان جنگ ویتنام، نه تنها ازادامه روند تبدیل شدن تایلند به مركز توریسم جنسی نكاست، بلكه دولت تایلند كه به دلارهای آمریكایی معتاد شده بود، مجبور به پیگیری این سیاست در دهه 70 شد.
بانك جهانی به رهبری "رابرت مك نامارا " وزیر سابق آمریكا نیز دولت تایلند را به بهانه توسعه گردشگری و جهانگردی با دادن اعتبارات چشمگیر تشویق به گسترش این سیستم كرد.
نتیجه چنین سیاستی تبدیل تایلند به مركز توریسم جنسی بود.
هم اكنون نه تنها زنان تایلندی بلكه زنان چینی، فیلیپینی،‌ اندونزیایی، اروپای شرفی و حتی آسیای میانه برای تامین درآمد خود در خانه های فساد تایلند مشغول كار می شوند.
البته عواقب چنین سیاستی نیز كاملا روشن است. گسترش بی بند و باری، تجاوز، فرزندان بدون والدین مشخص همه و همه نتیجه عیاشی سربازان آمریكایی در این منطقه بوده است

 

گردآوری:گروه سرگرمی سیمرغ

www.seemorgh.com/entertainment

منبع: tabnak.com

نمايش 10 اثر تاريخي موزه ملي در موزه شانگهاي چين

سرپرست موزه ملي ايران از نمايش10 اثر تاريخي اين موزه درنمايشگاه بزرگ موزه شانگهاي در سال آينده خبر داد. داريوش اكبرزاده با اشاره به انعقاد قرار داد میان موزه ملی ایران و موزه شانگهای در كشور چين گفت: با توجه به برگزاری یکی از بزرگترین نمایشگاه ها در سال آینده در موزه شانگهای به مناسبت 60 سال برپایی اين موزه، قرار بر اين شد 10 اثر از موزه ملی ایران براي نمايش در اين نمایشگاه در اختيار موزه شانگهاي قرار گيرد. او افزود: 10 اثرمورد نظر بیشتر به ظروف چینی آبی- سفید محدود می شود كه مردم كشور چین بسیار بدان علاقمند هستند. او با تاكيد بر اينكه اين آثار یادآور روابط تاریخی دو کشور است خاطر نشان كرد:موزه ملی ايران نيزحدود 10 تا 15 اثرتاريخي از موزه شانگهاي چين را به امانت خواهد گرفت كه در میان آنها یک بشقاب مربوط به دوره مینگ ، منقش به نام مقدس "الله" در شمار مهم‌ترین اين آثار به شمار مي رود. گروه: میراث فرهنگی منبع خبر: rasanemiras

ویرانه‌هایی كه ناپدید می‌شوند!

 

 

سالیان سال است كه به شكل‌های مختلف در مورد تغییرات جوی و محیطی به ما هشدار می‌دهند اما مدت زیادی نیست كه همه به فكر نجات كره زمین و نسل بشر از نابودی افتاده اند. اگر اقدام درست و درمانی انجام نشود گنجینه های ارزشمند طبیعی، تاریخی و فرهنگی بسیاری را از دست می‌دهیم. اگر هنوز پنج مكان تاریخی زیر را ندیده اید بهتر است هر چه سریع‌تر از آنها دیدن كنید چرا كه به نظر می‌رسد خیلی زود و برای همیشه از صفحه روزگار خط خورده و محو می‌شوند.

بابل، عراق: از شهر پر شكوه بابل قدیم چیز زیادی به جز چند خانه خشتی خراب و مخروبه دور افتاده در عراق امروزی باقی نمانده است. سایه شوم جنگ های پیاپی از یك طرف و توسعه سریع اقتصادی و معماری از طرف دیگر شهر را به كلی نابود كرده. برای دیدن این شهر حتی یك لحظه هم نباید فكر كرد چون در سال‌های آینده احتمالا دیگر هیچ چیزی از بابل باقی نمی‌ماند كه تماشایی باشد.

اهرام گیزا، مصر: شاید اهرام گیزا از معدود بناهایی باشند که شهرتی جهانی دارند. بناهایی که بسیاری آن‌ها را دیده‌اند و به همان میزان از‌ آن شنیده‌اند. رشد جمعیت، زائده‌ای جدی برای این بناها نیز می‌باشد.گردشگران بی‌شمار، بی‌ثباتی،‌ رشد بی‌رویه جمعیت در شهر قاهره، افزایش آلودگی هوا در کنار ده‌ها تن آشغال و ازدحام انسان‌های فقیری که برای به دست آوردن اندکی پول به سرقت از بناها و فروش آن‌ها روی می‌آورند،‌ چهره‌ای متفاوت به جذابیت‌ اهرام داده است. تمام این موارد رفته‌رفته تبدیل به نابودی اهرام خواهند شد.

منطقه حفاظتی سلطنتی میکوآکان، مکزیک: پروانه‌های ملکه به آب و هوای سرد، مرطوب و آلوده بسیار حساسند، به همین خاطر این موجودات به توقفگاهی مطمئن و پایدار در طول مهاجرت طولانی‌شان از زمستان‌های سرد کانادا به آب و هوای گرم مکزیک، نیاز دارند. میکوآکان، یکی از دلپذیرترین مناطق مورد علاقه آن‌هاست که این روزها اندک‌اندک رو به ویرانی است. مخصوصاً توسط مکزیکی‌های فقیری که یا از چوب درختان برای گرم کردن خود استفاده می‌کنند یا برای فروش به قطع کردن آن‌ها روی می‌آورند.

جزایر گالاپاگوس، اکوادور: گالاپاگوس شبه‌‌جزیره‌ای واقع در اقیانوس آرام و نزدیک کشور آکوادور است. چارلز داروین زیست‌شناس معروف استرالیایی، در این منطقه اولین نظریه‌های تکامل خود را ارائه کرد. اگر چه تماشای این بهشت گرمسیری جاذبه‌ای شیرین برای گردشگران شده ‌ اما برای پوشش گیاهی و جانوری آن چیزی جز خسارت و نابودی نداشته است.این جزیره نیز همچون همنوع استرالیایی خود هم از افزایش جمعیت ساکن رنج دیده و هم تمام حیوانات بومی‌آن طعمه شکارچیان وارداتی از مناطق دیگر شده‌اند.

تاج‌محل، هند: تاج‌محل یکی از پرجاذبه‌ترین مناطق گردشگری هند است. سالانه دو تا چهار میلیون نفر از این بنا بازدید می‌کنند که 200 هزار نفرشان را گردشگران خارجی تشکیل می‌دهد. آلودگی هوا باعث شده هیچ وسیله نقلیه دودزایی مجوز عبور و مرور در محوطه این منطقه را نداشته و گردشگران با پای پیاده یا به وسیله اتوبوس‌های برقی از آن دیدن می‌کنند. با این وجود، تنفس، عرق و تماس گردشگران به چیزهای که دست زدن به آن‌ها ممنوع شده، خساراتی بر بدنه ساختمان بنا وارد کرده و به دلیل همین حفاظت از کاخ و مرمت آن، از تعداد بازدید‌کنندگان کاسته شده است.

 

 

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

منبع: tehrooz.com